စစ္ေဒါင္း(ရ)

စက္ဘီးကိုယ္စီျဖင့္ ေက်ာင္းသြားၾကေသာေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြ မ်ားလွသည္။
ရန္ကုန္-မႏၱေလးအေ၀းေျပးကားကမ္းၾကီးကိုစက္ဘီးတန္းၾကီးက ျဖန္.က်က္သိမ္းပိုက္ထားသည္။
တစ္ခါတစ္ခါကုန္တင္ကားၾကီးမ်ား၊လိုင္းကား(ဒိုင္နာ/ဟိုင္းလပ္)မ်ား၊ခရီးသည္တင္မွန္လုံအိပ္စပရက္
ကားၾကီးမ်ားေမာင္းႏွင္လာမွသာလမ္းေဘးကို အလိုက္တသိခ်နင္းေပးၾကသည္။ေက်ာင္းသို.သြားရာ
လမ္းမၾကီး၀ဲယာတြင္ နံနက္စာေ၇ာင္းခ်ေသာေစ်းဆိုင္ကေလးမ်ားကိုဟိုတစ္စုဒီတစ္စုျမင္ရသည္။
တစ္ခ်ိဳ.ဆိုင္ကေလးမ်ားတြင္နံနက္စာစားသုံးေနၾကေသာေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားအျပည္. ၊
စားျပီးလွ်င္ေက်ာင္းသို.သြားရန္စက္ဘီးကေလးမ်ားေထာင္ထားပုံက လမ္းေဘးတြင္စီစီရီရီ။
ထူးထူးျခားျခားစားသုံးႏိုင္ေသာဆိုင္ကႏို.ဆိုင္ဟုအမည္ရေနေသာဆိုင္ကေလး။
ပူပူေေႏြးေႏြး ႏြားႏို. ကိုခြက္ၾကီးၾကီးႏွင္. ရသည္။စားေတာ္ပဲျပဳတ္ကို ထမ္းပူပူႏွင့္ႏွယ္ကာ
ပဲထမင္းဟုေခၚေသာစားစရာ ၊ လက္ဖက္ႏွင့္ထမင္းေရာႏွယ္ထားေသာလက္ဖက္ထမင္းဆိုေသာ
စားရာေတြ ၊ဆိုင္ရွင္ကိုယ္တိုင္ခ်က္ျပဳတ္၊စားပြဲထိုးလုပ္ျပီးေရာင္းခ်သည္။ေရာင္းခ်ေသာမိန္းမၾကီးႏွစ္ဦး
ကေဖၚေရြေသာဆက္ဆံေရး ၊ေက်ာင္းေသားမ်ားအေပၚသားသမီးမ်ားသဖြယ္ေစတနာထားကာ
အျမတ္ကိုသိပ္မေမွ်ာ္လင့္ပဲေရာင္းခ်ေသာစိတ္ထားေတြေၾကာင့္ စားသုံးသူေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား
ေက်ာင္းသူေတြမျပတ္စည္းကားလွသည္။ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေတြမွာေတာင္သမီရည္းစားအတြဲတစ္ခ်ိဳ.
ထိုင္ေနတာေတြကို ျမင္ရသည္။ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာလယ္ကြင္းျပင္ကို ေငးရင္း ရထားၾကီးေတြ
ျဖတ္ေမာင္းလာသံေတြျမင္ကြင္းေတြဒီဆိုင္ကစိုက္ခင္းေလးႏွင့္တုံကင္ေရတြင္းေလး.. ( အညာသား
တစ္ေယာက္အတြက္)ပတ္၀န္းက်င္သစ္အႏုပညာဆန္ဆန္ႏွုလုံးသားကို ဆြဆြေနသလုိခံစားရေသာ
ဆာရီယယ္ဆန္ဆန္ပန္းခ်ီကား။

   ႏို.ဆိုင္ဋီကာ ကိုေခါင္းထဲမွခဏေမ.ပစ္လိုက္ကာ ေက်ာင္း၀န္းထဲ၀င္လာခဲ့သည္။
တစ္ျခားေက်ာင္းေတာ္သူေက်ာင္းေတာ္သားေတြလိုစက္ဘီး၊ဆိုင္ကယ္၊ကိုယ္ပိုင္ကားေတြမရွိ။
ဆင္းရဲလြန္းလွေသာေၾကာင့္မဟုတ္။အညာက လာကတည္းကဘာမွ်မပါ အ၀တ္စား
ေသတၱာတစ္လုံးသာေပါ.ေပါ.ပါးပါးယူလာျပီးေက်ာင္းလာတက္တာေလ။ေအာကတၱီပါမႏၱေလးခ်ဳပ္
ရွားေရာင္ကေလးကိုဖိနင္းကစိတ္ကိုထိန္းရင္း©ေဆာင္ေလွကားထစ္ေတြကိုအားကုန္ဖိနင္း
ရင္း ေဒါသကိုေဖါက္ခြဲပစ္လိုက္သည္။စက္မွဳပုံစံျပဳပထမႏွစ္(ဂ်ဳနီယာတန္း)ဆိုင္းဘုတ္ကတပ္မထား
ေကာရစ္တာမွအထဲကိုၾကည္.ကာ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ရွာေနလိုက္မိသည္။
 “ဘာေတြရွာေနလဲ”
သန္းေဇာ္ ကကၽြန္ေတာ္.အမူအရာကိုစိတ္ပ်က္ေနေသာေလသံႏွင့္ေျပာသည္။
“ဟိုတစ္ေန. ေက်ာင္းအပ္တုန္းကေကာင္ေတြေတြ.မလားလို.ရွာေနတာ”
 “ဟိုမွာေတြ.ျပီ စိုးေထြးတို.ရဲေက်ာ္ေက်ာ္တို.ကြလာဒီအခန္းပဲလာလာ”
ကၽြန္ေတာ္ကေက်ာင္းအပ္တုန္းကေျပာခဲ့ေသာစကားကိုသတိရျပီးစိုးေထြးတို.ေတြ.လွ်င္
စက္မွဳပုံစံျပဳပထမႏွစ္(ဂ်ဴနီယာတန္း)အခန္းဟုအပိုင္ေတြးထားမိသည္။
ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္နားၾကပ္ကတ္ဆက္ကေလးကိုနားမွတပ္ရင္းေခါင္းခါေနသည္။
သီခ်င္းသံကိုလိုက္ဖက္ညီေအာင္လွဳပ္ေနတာကိုလက္ခံႏိုင္ေသာ္လည္းပတ္၀န္းက်င္နွင့္
မလိုက္ဖက္တာေတာ.အမွန္ကန္။တစ္ျခားေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြကေဆြမ်ိဳးစပ္ေနၾကသည္။
ဘယ္ျမိဳ.ကလာတက္တာလဲ ၊ ဘယ္အေဆာင္ရလဲ ၊အဆင္ေျပလား ၊ နာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ
ဘယ္ကဗ်ာေတြရြတ္ေနၾကသည္။ညာဆိုေသာအသံမၾကားရ။တစ္ခန္းလုံးဆူညံေနသည္၊
မွည္.ေနေသာေညာင္ပင္ေပၚကၾကက္တူေရြးတအုပ္ဆန္ဆန္၊မိုးဦးက်ခါစလမ္းေဘးကပုရစ္ေတြ
ဖားေတြသဘာ၀ကိုေကာင္းခ်ီးေပးေတးသံေတြလိုလို။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သန္းေဇာ္နားၾကပ္တပ္ထားေသာအသားျဖဴျဖဴႏွဳတ္ခမ္းေမြးေယးေယးႏွင့္ေကာင္ေလး
၏ေနာက္ခုံကို ၀င္ထိုင္လိုက္သည္ ၊ေနာက္ဆုံးတန္းလို.ဆိုႏိုင္သည္။ျပတင္းေပါက္မွ အျပင္ေငးမိေတာ.
ထန္းပင္တစ္ပင္ႏွစ္ပင္ မညီမညာထိုျမင္ကြင္းေရွ.ကေက်ာင္းသားေရးရာဌာနႏွင့္ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမ
ၾကီးရုံးခန္း၊ေက်ာင္းအပ္ေနေသာေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအခ်ိဳ.ထိုအေဆာင္အေပၚထပ္ေကာ္ရစ္တာ
တြင္ရပ္ေနၾကသည္။မတ္လမို.လားမသိ ေနပူရွိန္ကျပင္းထန္လွသည္။နံနက္(၉)နာရီ၀န္းက်င္ခန္.
ပင္ရွိေသာ္လည္း  တကယ္.ေန.ခင္းေလာက္ပူေနသည္။ ျပတင္းေပါက္နားကထန္းပင္ကေႏြဦးကာလျမဴထေသာအခါကဗ်ာပင္ရြတ္ရမလို၊ အညာကထန္းပင္
ထန္းေတာေတြေအာက္ကိုျပန္ေျပးရေအာင္စိတ္ကိုဆြေပးေနသည္။ေကာ္ရစ္တာမွေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္
သံေတြအတိုင္းသားၾကား၇သည္။(C)ေဆာင္ကအျခားေဆာင္ေတြလိုႏွစ္ထပ္ေဆာင္၊ အေပၚထပ္ကို
ပ်ဥ္ခင္းထားေသာေၾကာင့္ဖိနပ္သံၾကားရတာမဆန္းဟုထင္ႏိုင္သည္။

ဖိနပ္သံကေတာ.မဆန္းလာေသာမိန္းမႏွစ္ေယာက္ကဆန္.က်င္ဘက္ ၊ တစ္ေယာက္က အသားေရေကာအရပ္အေမာင္း
ႏွင့္တိုင္းရင္းသူဟန္၊(ေဒါက္ဖိနပ္စီးထားတဲ့အမ်ိဳးသမီး) ေနာက္တစ္ေယာက္ကထိုမိန္းမေလာက္
အရပ္မျမင့္ အသားညိဳသည္ ၊ ၀၀မ်က္မွန္တပ္ထားသည္။ ၀၀မိန္းမကအခန္း၀တြင္က်န္ရစ္ျပီး
ေကာ္ရစ္တာေပၚရပ္ေနသည္။ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္သံ အခန္းထဲေရာက္လာသည္။ အစက စကားမ်ား
ေနေသာ စက္မွဳ.ပုံစံျပဳေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူသစ္မ်ားအသံတိတ္သြားသည္။ ထိုေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္
ႏွင့္မိန္းမက စားပြဲေပၚကိုလက္မွပါလာေသာဖိုင္တြဲတင္လိုက္သည္။မတ္တပ္ရပ္လ်က္ပင္
 “ အားလုံးပဲ မဂၤလာပါ တီခ်ယ္ကမင္းတို.စက္မွဳပုံစံျပဳပထမႏွစ္ဂ်ဴနီယာတန္းအတြက္
                                                                  ဂါးဒီးရန္ပဲ ”
   “ဘာဂါးဒီရန္ လဲ” သန္းေဇာ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တိုးတိုးေလး ေမးသည္။
 “ဟာမင္းကလည္း ဂါးဒီရန္ဆို အတန္းပိုင္ေပါ.ကြ”
 ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ေသာ္လည္းမွန္းရမ္းေျဖလိုက္သည္။
 “ဆရာမက ေခ်ာတယ္ကြာ”
 ေရွ.ကနားၾကပ္တပ္ထာေးသာႏွဳတ္ခမ္းေမြးေယးေယးႏွင့္ေက်ာင္းသားကနားၾကပ္မျဖဳတ္ပဲ
 သူ.အနားေဘးကလူကိုေျပာသည္။နားၾကပ္တပ္ထားေသာေၾကာင့္သူအသံက်ယ္သြားတာမသိ။
“ကဲ ဒီအခ်ိန္စာသင္မဲ့တီခ်ယ္ေရာက္ေနျပီအီးစီေနာက္ေန.မွေရြးမယ္
   အခု ရိုးေကာပဲေခၚျပီး တီခ်ယ္ျပန္မယ္ အားလုံးဂရုစိုက္နားေထာင္ၾက”
 “ဘာ အီးစီ ေနာက္မွေရြးမွာလဲ ”
သန္းေဇာ္လွ်ာရွည္ျပီးထပ္ေမးသည္။ကၽြန္ေတာ္ျပန္မေျဖတတ္၊ essential essential
Essential essential …….
 နားၾကပ္နဲ.ေကာင္က နားၾကပ္ျဖဳတ္ထားျပီျဖစ္ကာ ၾကားသြားျပီး
 “ essential cow ”“ဗမာလို မရွိမျဖစ္ႏြား  ေရြး မယ္လို.ေျပာတာကြ”
ကၽြန္ေတာ္ျပဳံးလိုက္မိသည္။စိတ္ထဲမွေတာ္ေတာ္ေနာက္တဲ့ ေကာင္ဟုေရရြတ္ေနမိသည္။
သန္းေဇာ္ေခါင္းကိုကုတ္ကေၾကာင္ေေနမိသည္။
 “ရိုး၀မ္း ကိုၾကီးေက်ာ္”
 နားၾကပ္တပ္တဲ့ေကာင္မတ္တပ္ရပ္လိုက္ျပီး
 “ရွိ”
 “ဟားဟား ဟားဟား”
ေယာက်ၤားေလးေတြရယ္သံက်ယ္ေလာင္သြားသည္။
“မင္းျပန္ျပင္ျပီး ထူးပါ ပရဲဆန္.တီခ်ယ္လို. ျပန္ထူးပါ”
ဂါးဒီရန္ဆိုေသာဆရာမက လွမ္းေျပာသည္။
“ဟုတ္ကဲ့ပါ မီးသတ္သင္တန္းတက္တုန္းကအမွတ္ရလို.ဒီလို ပဲထူးရမွာလားလို.ပါ”
“ေအး ဒါမီးသတ္သင္တန္းမဟုတ္ဘူး အင္ဂ်င္နီယာသင္တန္းေလ”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ ”
ေခါင္းကိုကုတ္ရင္းထိုင္လိုက္သည္။
“ေနာက္ခုံကိုေျပာင္းထိုင္လိုက္ပါဘာလို.ဒီေလာက္ေနာက္က ေက်ာင္းသားေတြနွင့္စကားသြားေျပာခ်င္
ရင္ေနာက္ခုံ ေျပာင္းထိုင္ပါ”ကိုၾကီးေက်ာ္ဆိုသူကၽြန္ေတာ္.ေဘးေရာက္လာသည္။နာမည္ကလည္း
ကိုၾကီးေက်ာ္တဲ့ သိပ္မလိုက္ဖက္ပခန္းကိုၾကီးေက်ာ္က ဒို.အညာက ၾကက္သမားထန္းရည္သမား
ပခန္းသားပုံျပင္ထဲလိုဆိုအသားညိဳညိဳ ၊ သူကျဖဴျဖဴႏွဳတ္ခမ္းေမြးေယးေယးႏွင့္ ေခတ္သစ္ကိုၾကီးေက်ာ္ဆိုျပီး ဒို.နားလာမျပီထင္တယ္။

“ရိုးတူး ယဥ္ယဥ္ႏု”
“ပရဲဆန္.တီခ်ယ္”
တည္.တည္.က်ေနျပီ။
……………….
 ………………….
 …………………….
 ………………………….
“ ရိုး (  ) ဦးသန္း၀င္း”
“ဟားဟားဟား ..ဟားဟားဟား”
ကၽြန္ေတာ္ဦးဦးသာထြန္းအေၾကာင္းၾကားဖူးထားေသာေၾကာင့္ရခိုင္လူမ်ိဳးေတြ သားဦးသမီးဦး
နာမည္မွည္.လွ်င္ နာမည္ေရွ.ဦးတပ္မွည္.တာေလာက္သိသည္။ဒါေပမယ္.ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး
အခုမွ (၁၆)(၁ရ)လူငယ္ေတြအားလုံးသိဖို.ဆိုတာမျဖစ္ႏိုင္ ၊ ဒါလည္းရယ္စရာျဖစ္သြားသည္။
သူမ်ားကိုသာေျပာတာ ကၽြန္ေတာ္လည္းအတူတူ(၁၆)(၁ရ) ပဲ ၊ ဟီးဟီး ။
 “တီခ်ယ္ နာမည္လဲမွတ္ထားပါ ေဒၚရူပါ ပါ”
“တီခ်ယ္ ေဒၚ၀င္းလွိဳင္၀င္လို.ရပါျပီရွင္”
ေဒါက္ျမင့္ဖိနင္ႏွင့္တိုင္းရင္းသူလို.ထင္ရေသာကၽြန္ေတာ္တို.ဂါးဒီရန္တီခ်ယ္ေဒၚရူပါအျပင္ထြက္
သြားသည္။ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္သံ ေတြ  ေလွကားထစ္အဆင္းထိၾကားေနရသည္။တီခ်ယ္ေဒၚ၀င္းလိွဳင္
သခ်ာၤ(၂)ကိုသင္သည္။ပုံႏွိပ္စာအုပ္မရေသးေသာၾကာင့္ အခက္ခဲေတာ.ၾကံဳရတာေတာ.အမွန္
ဗလာစာအုပ္တြင္လိုက္မွတ္ရင္းတင္းတိမ္ေရာင့္ရဲျပီး သည္းခံကာစာသင္လိုက္ၾကသည္။ဆရာမက
စာအသင္ျပေကာင္းေသာေၾကာင့္တခန္းလုံးအပ္က်သံပင္မၾကားရ ၊ တိတ္ဆိတ္စြာ နားေထာင္ေနၾကသည္။အျငိမ္မေနတတ္ေသာနားၾကပ္တပ္ကိုယ္ေတာ္ကိုၾကီးေက်ာ္ပင္ၾကိဳးစားပမ္းစား
စိတ္၀င္စားစြာနားေထာင္ေနသည္။
…………….”
“…………………….”
“…………………………..”
“တီခ်ယ္တို.မွာ အ၀ိုင္းေလးရွိတယ္”
“ဟီးဟီး” “ဟီးဟီး”ကိုၾကီးေက်ာ္ မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္ႏွာထားႏွင့္ကၽြန္ေတာ္.ဘက္လွည္.ရယ္လိုက္သည္။
ကၽြန္ေတာ္ေၾကာင္သြားသည္ ၊တီခ်ယ္သင္တဲ့အထဲရယ္စရာမပါ ၊ ဒီေကာင္ဘာရယ္တာလဲ ၊
ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားရင္းသေဘာေပါက္သြားသည္။ကၽြန္ေတာ္တို.ႏွစ္ေယာက္ေခါင္းခ်င္းေခြ.ကာေအာက္ငုံ
ျပီးရယ္လိုက္ၾကသည္။
  တီခ်ယ္ျမင္သြားပုံရသည္။စာသင္ခန္းေရွ.မွကၽြန္ေတာ္တို. ႏွစ္ေယာက္ရွိရာ ေလွ်ာက္လာသည္။ကၽြန္ေတာ္တို.ႏွစ္ေယာက္မ်က္ႏွာပိုးသပ္ကာမသိသလို စာကိုစိတ္၀င္စားစြာနားေထာင္ေနဟန္ အမူရာကိုျပလိုက္ၾကသည္။
ဒါလည္းမရ ၊ တီခ်ယ္ေရာက္လာသည္။
“မင္းတို.ႏွစ္ေယာက္တီခ်ယ္သင္တဲ့အထဲမွာ ဘာရယ္စရာပါလဲ”
“မင္းတို. ေခါင္းေခြ.ျပီး ရယ္ေနတာ  ျမင္လိုက္တယ္”
“ဘာရယ္စရာပါလဲ ေျပာ”
အေျခေနက အထြတ္အထိပ္ ေရာက္ကုန္ျပီ ၊ေျဖစရာစကားမရွိ ၊ ပါဠိလိုပဲ ထားတာ ေကာင္းသည္။
ျမန္မာျပန္လို.မျဖစ္ ၊ ကိုၾကီးေက်ာ္ ဒီတစ္ခါတကယ္“မ”တာပဲဟု ေတြးမိလိုက္သည္။ကၽြန္ေတာ္တို.ႏွစ္ေယာက္ဘာမွ်ျပန္မေျပာေခါင္းကိုကိုယ္စီငုံထားလိုက္ရသည္။
“ေကာင္းျပီ မင္းတို.ကေကာင္းေကာင္းစာမသင္ခ်င္ရင္အျပင္ထြက္ေပးပါ တျခားေက်ာင္းသားေတြကို
 အေႏွာက္အယွက္ မေပးခ်င္ပါနဲ.”
တီခ်ယ္တကယ္ေဒါသထြက္ေနပုံရသည္။ကၽြန္ေတာ္ကိုၾကီးေက်ာ္မ်က္ႏွာကို ၾကည္.လိုက္သည္။
သူလည္းသူ.လုပ္ရပ္ကို စိတ္မေကာင္းပုံရ သည္။သူစတဲ့ဇာတ္သူဆက္ျပီးကရမည္။
“ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို.အျပင္ထြက္ေပးပါမယ္ ကၽြန္ေတာ္တို. အမွားကိုခံယူပါ.မယ္”
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္္ကိုၾကီးေက်ာ္(C)ေဆာင္ေလွကားထစ္မ်ားအတိုင္းဆင္းလာျပီးကန္တင္းကို
ပန္းတိုင္အျဖစ္ခ်ီတက္လိုက္ၾကသည္။

ပထမႏွစ္ပထမဆုံးအခ်ိန္ မွာေတာင္ “ကိုၾကီးေက်ာ္မတာ
မ်ားသြားျပီ” ဟုခံစားလိုက္ရသည္။တျခားအခန္းထဲက်န္ခဲ့ေသာေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ား
စာသင္မပ်က္က်န္ခဲ့လားၾကိတ္ျပီးအေတြးေပါက္ရယ္မည္လားမစဥ္းစားမိေတာ. ၊ထူပူေနေသာၾကာင့္
လြယ္အိတ္္မ်ားပင္အခန္းထဲက်န္ခဲ့ေလျပီ။ေလးေက်ာ္တင္ဘုရားၾကီးကိုၾကည္.မိလိုက္သည္။
 “ခ်စ္သား လူေပါင္းမွားျပီ ”
 “အရွင္ဘုရား လူမွားကိုေပါင္းမိတာပါ …ဘုရား”
  ကန္တင္းတြင္စာသင္ခ်ိန္မို. သီခ်င္းသံမၾကား တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ေဘာလုံးကြင္းၾကီးက
ကၽြန္ေတာ္တို.ႏွစ္ေယာက္ကိုေျပာင္ျပေနသည္။ပီပီျပင္ျပင္မဟုတ္ျမက္ေတြနဲ. ျမက္ေတြနဲ.
 ………………………………………………ျမက္ေတြနဲ……ျမက္ေတြနဲ. ………
                   



                                                   ဆက္ေရးပါမည္။
                                              ေစာေစာ(အိမ္မက္ရဲတိုက္)
                                            ၂၀၀၀-၀န္းက်င္ခန္.ကေရးထားေသာစာမူမ်ားကိုစဥ္းစားျပီး 
                                      ျပန္လည္ေရးသားလိုက္ပါသည္။လြတ္လပ္စြာေ၀ဖန္အၾကံျပဳႏိုင္ပါသည္